Ik loop buiten met de honden. Het is stil. Koud. Mijn adem vormt kleine wolkjes in de lucht. Mijn lijf voelt rustig, maar mijn hoofd nog niet helemaal.
Na een paar dagen samen zijn, samen eten, samen praten, merk ik hoe groot mijn verlangen is naar gewone dagen. Voorspelbare dagen. Dagen waarin ik weet wat er komt en wanneer. Niet omdat het beter is, maar omdat mijn systeem daar rust van krijgt.
Hoe fijn ik het ook vind om bij mijn familie te zijn, het ontregelt me. Alles loopt net anders. Andere tijden, ander eten, minder ruimte voor mezelf tussendoor. En ik voel het sneller dan ik soms wil toegeven. Mijn hoofd vult zich, mijn lijf blijft aan.
Nu ik weer buiten loop, zou ik verwachten dat die rust meteen terug is. Maar dat is niet zo. Alsof ik fysiek alweer terug ben in mijn eigen ritme, maar mentaal nog niet helemaal.
Na de feestdagen gebeurt dit bijna automatisch. Alles wat even stil stond, meldt zich tegelijk. De dingen die ik bewust had laten liggen; de auto die naar de garage moet, de hoognodige afspraak bij de dokter, werk dat weer op gang komt. Tel daar bovenop dat typische januari-gevoel: ‘dit jaar ga ik het anders doen’. Alsof er ineens iets anders gedaan moet worden. Het zorgt voor een flinke cocktail voor een vol hoofd dat alle kanten op schiet.
Vroeger dacht ik dat ik daar meteen iets mee moest. Ordenen. Plannen. Aanpakken. Nu zie ik dat anders. Wat ik inmiddels herken, is dat mijn hoofd vooral ruimte nodig heeft. Niet nog een systeem. Niet nog een besluit. Maar even nergens naartoe hoeven.
Voor mij is een volledige braindump dé manier om hier rust in te brengen. Ik schrijf alles op wat in mijn hoofd zit en voor onrust zorgt. Niet alleen to-do’s en acties, maar ook gedachten en gevoelens. Zinnen die steeds terugkomen. Vragen die blijven hangen. Het mag veel breder zijn dan alleen wat er ‘moet’.
Op mijn lijstje staan onder andere:
Tijdens het schrijven neem ik bewust een paar pauzes. Even diep ademhalen. Mijn schouders loslaten. Mijn nek bewegen. Dan kijk ik wat er daarna nog omhoog komt. Vaak verrast het me hoeveel rust er al ontstaat door alleen maar alles uit mijn hoofd te halen en op papier te zetten.
Soms leg ik mijn braindump daarna gewoon weg. Klaar. Dat is genoeg. En soms kies ik één ding waar ik meteen mee aan de slag ga. Niet meer dan één.
Vandaag is dat: boodschappen bestellen. Want hoe vol mijn hoofd ook is (was), mijn koelkast is des te leger. En een gevulde koelkast voelt voor mij als een kleine, maar belangrijke eerste stap richting rust.
Aimée – Coach voor creatieve zelfstandigen met een vol hoofd